1. ดูรายละเอียดการสมัครและการยืนยันตัวตนได้ที่ siwonhyukjae.com/believe/help/faq 

Sf: "화이트데이"(ไวท์เดย์)

หัวข้อกระทู้ ใน '❥ WONHYUK Fiction' เริ่มโพสต์โดย Peppermintoral, 3 กรกฎาคม 2015.

  1. Peppermintoral

    Peppermintoral New Member

    "화이트데이"(ไวท์เดย์)

    [​IMG]



    [​IMG]

    ..ดอกกุหลาบ 5 ดอก หมายความว่า การให้โดยไม่มีอะไรเสียใจ..



    14 มีนาคม วันที่ใครๆก็พากันเดินกันเป็นคู่ๆไม่ต่างจากวันวาเลนไทน์นัก ของขวัญคู่รักมากมายมีขายทั่วไปจนคนที่เดินไร้คู่เบ้ปากอย่างเคืองๆ


    “หวานกันเข้าไป ประเทศนี้มันจะมีแต่เทศกาลความรักหรือไง ไม่ยุติธรรม”


    ฮยอกแจที่เดินบ่นมาตลอดทางก็ยังคงไม่หยุดบ่น ร่างเล็กของคนที่กำลังจะไปฟังผลการสอบที่โรงเรียนเริ่มแสดงอาการไม่อยากไป


    ...พวกนั้น ต้องสวีทต่อหน้าเขา ร้อยเปอร์เซ็น...


    “แล้วใครจะอยากเห็นเล่า!”


    คนตัวเล็กเดินไปบ่นไปไม่หยุด ปากเล็กยู่ลงอย่างไม่ชอบใจเรื่องที่กำลังจะเจอเท่าไหร่นัก


    ...ยังไงมันก็อิจฉานี่น่า...


    .

    ...

    .....

    ..............


    และอาจจะเพราะฮยอกแจอิจฉาแค่ไหนก็ยังเกรงใจเพื่อนอยู่บ้าง ตอนนี้คนตัวเล็กเลยโดนทิ้งไว้คนเดียวในโรงเรียนหลังจากที่เขาปฎิเสธการชักชวนของเพื่อนๆ


    ...ก็พอรู้นะว่าวันนี้ใครๆก็อยากอยู่กับแฟนมากกว่าเขา...


    สองขาเล็กเดินไปตามทางเดินในสวนของโรงเรียน กระเป๋าสะพายที่ไม่มีอะไรนอกจากเอกสารไม่กี่แผ่นถูกใช้เป็นหมอนหนุนเมื่อคนตัวเล็กทิ้งตัวลงนอน มือเล็กถูกยกขึ้นมากางในระดับสายตาเพื่อกันแสงแดดบางส่วน


    “เฮ้อ เบื่อจริงๆ ตาบ้านนั่นก็หายไปเลย”


    ฮยอกแจที่นอนอยู่บ่นออกมาเบาๆเหมือนไม่รู้ตัว และอาจจะเพราะอากาศสบายๆ ลมเย็นๆที่พัดผ่านไป รวมถึงมองท้องฟ้ากว้างๆแล้วดันนึกถึงแผ่นหลังกว้างๆ ที่เขาไม่เห็นมาเดือนหนึ่งเต็มๆ


    ...แผ่นหลังของคนที่ทำให้เขาใจเต้นแรง...


    และชื่อที่เขารู้มาก็ใช่ว่าจะหาตัวได้ง่ายๆ ขนาดเขาลองถามๆทงเฮดู เจ้าตัวยังบอกว่าไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ และคนที่สังคมในโรงเรียนแคบแบบเขา จะไปนั่งจำได้ไงกันล่ะ


    “ก็ใช่ว่าเจอเขาแล้วเขาจะจำเราได้นิ บ้าไปแล้วฮยอกแจ”


    คนตัวเล็กขยี้ผมตัวเองเบาๆอย่างคิดไม่ออก มือเล็กลดลงมากอดตัวเองและหันข้างเพื่อที่จะพักผ่อนตามที่ต้องการตั้งแต่ต้น


    ...แต่เขาก็อยาก...เจอ...อยากเจอ ชเว ซีวอน...


    “ไอ้ตัวเล็ก นอนทำอะไรเนี่ย ไปชมรมกันไหม”


    เสียงใหญ่ของชินดงรุ่นพี่ที่เคยเป็นประธานชมรมเต้นของเขาถามเสียงดังก่อนจะร้องสึกถึงแรงสะกิดที่หัวไหล่


    ...โอย ใครตามพี่กลับมาเนี่ย มาวันที่ผมไม่อยู่ก็ไม่ได้...


    “ไม่ไปพี่ ผมนอนนะ พี่ไปเถอะ” ฮยอกแจตอบกลับอย่างรำคาญนิดๆ หน้าหวานๆของเจ้าตัวยิ่งซุกลงกับกระเป๋าเป้ใบใหญ่เข้าไปอีก


    “ไปกัน...วันนี้ที่ชมรมเลี้ยงนะเว้ย เออ พี่พาเพื่อนจากมหาลัยมาด้วย เร็วๆ พวกนั้นมันบอกแกไม่ไปไม่สนุกนะ”


    “ไม่มีคนแกล้งนะสิ...ไม่ไป” ฮยอกแจรู้ตัวน่าว่าเพื่อนทุกคนรวมถึงพี่ๆชอบแกล้งเขามากแค่ไหน เพราะฉะนั้น วันนี้เขาจะไม่หลงกลเด็ดขาด...


    “เสียใจไอ้น้องชาย ไม่ไปแกก็ไม่ได้กระเป๋าคืนนะ”


    พรึ่บ!


    “พี่!...ไปก็ได้วะ”


    ฮยอกแจมองคนที่ดึงกระเป๋าออกจากหัวเขาจนหัวแทบจะกระแทกพื้นอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็เดินนำไปทางตึกชมรมอย่างไม่พอใจนัก


    .

    .....

    ............

    ....................


    “เฮ้ย ลูกไก่มาแล้วเว้ย”


    แคสเปอร์พูดเสียงดังก่อนจะวิ่งเข้ามากอดคอเพื่อนตัวเล็กจนแน่น ตามด้วยคนอื่นหลายๆคนที่ตามมาล้อมหน้าล้อมหลัง


    “หนักนะ เอามือออกไปเลย ฮึ๋ย”


    ฮยอกแจบ่นอย่างหงุดหงิด ทั้งที่เริ่มเต้นมาพร้อมกัน อายุเท่ากัน


    ...แต่ทำไมเพื่อนเขาตัวใหญ่กว่าทุกคนเลยล่ะ ขนาดไอ้แคสเปอร์นี่ยังสูงกว่าตัวใหญ่กว่าเขาตั้งเยอะ


    ..แต่ไม่น่ากอดเท่าซีวอนหรอกนะ...


    “เฮ้ย..แล้วไปนึกถึงทำไมวะเนี่ย” มือขาวยกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองอย่างร็สึกว่ากำลังคิดอะไรไร้สาระ


    ...ช่วงนี้เขาคิดถึงแต่รอยยิ้มใจดีและหลังกว้างๆนั่นมากไปแล้ว...


    “นี่เว้ย เพื่อนพี่...อ้าวไปไหนวะ นี่ใครเห็นไอ้วอนบ้าง” ชินดงแทรกตัวใหญ่ๆเข้ามาในกลุ่มรุ่นน้องก่อนจะมองไปทางริมหน้าต่างห้องชมรมที่เพื่อนเขายืนอยู่ตอนเขาเข้ามา แต่ตอนนี้...ไม่อยู่วะ


    “เดี๋ยวก็มามั้งพี่ เรามาต้อนรับลูกไก่ของชมรมดีกว่า หึหึ”


    เสียงเจ้าเล่ห์ของเพื่อนสนิทในชมรมอย่างแคสเปอร์ดังขึ้นก่อนที่จะ



    ซ่า


    “ลุย!”


    กระเป๋าเป้ใบเล็กถูกฮยอกแจเหวี่ยงออกจากแขนอย่างรู้ดีว่าคนในชมรมจะแกล้งอะไรเขา น้ำเปล่าเย็นๆสาดมาเบาๆพอให้เขาตกใจก่อนที่


    “อย่านะเว้ยพวกพี่ด้วย ว้าก วันนี้ผมไม่ได้เอาเสื้อมาเปลี่ยนนะ”


    ขาเล็กวิ่งหนีไปรอบห้องซ้อมเต้นขนาดใหญ่ในขณะเพื่อนทั้งชายหญิงในชมรมพยายามแกล้งเขา ที่จริงไอ้สาดน้ำก็ไม่ใช่การแกล้งอะไรหรอก แค่เวลาเต้นเหนื่อยพวกเขาก็สาดเล่นกันตลอด แต่ตอนนี้


    ...เสื้อนักเรียนนะ ถ้ามันเปียก เขาก็อายเป็นนะ...


    “ว้าก ไม่เอาๆๆๆ”



    ปึก!


    “อูย เพราะทุกคนนะแหละ”


    คนตัวเล็กที่ชนกับอะไรสักอย่างจนล้มลงหันไปค้อนให้ทุกคนที่กำลังตามแกล้งเขาอย่างน้อยใจ ใบหน้าหวานมุ่ยลงอย่างงอนๆ


    “เจอกันทีไรเจ็บตัวตลอดเลยนะ”


    เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นด้านหน้า วงแขนใหญ่ช้อนคนตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ อย่างที่คนล้มไม่ทันได้พูดห้ามอะไร


    “เอ่อ นายอีกแล้ว ไม่ต้องๆ ฉันทำเองได้”


    ฮยอกแจพูดเร็วๆเพราะเห็นอีกคนหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำที่เปียกตามใบหน้าตามแขนเขาเบาๆจนตอนนี้ ฮยอกแจทำได้แค่นั่งตัวแดงอย่างเดียวนะแหละ


    “...”


    “จำไม่ได้เหรอ”


    คนที่อยากเจอมาตั้งนาน ทั้งมองหาทั้งแอบถามเพื่อน(แบบอ้อมสุดๆ) แต่พอเอาเข้าจริงๆ ฮยอกแจก็นั่งนิ่งๆใบหน้าแดงจัดจนคนที่ซับให้ต้องถามออกมา


    “รอเดี๋ยวนะ จำไม่ได้ไม่เป็นไร”


    พูดจบซีวอนก็ลุกไปหยิบอะไรบางอย่างที่วางเอาไว้ริมหน้าต่างมา กล่องสีเหลี่ยมเล็กๆสีน้ำตาลเข้มทำให้คนมองอยู่ได้แต่สงสัย...และทั้งห้องก็พร้อมใจกันเงียบสนิทกับภาพตรงหน้า


    ชเว ซีวอน ที่ชินดงพามาแนะนำให้ทุกคนรู้จักกำลังยื่นกล่องอันนั้นให้ฮยอกแจที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม จนชินดงต้องพูดขึ้น


    “ทุกคนไปซื้ออะไรขึ้นมากินดีกว่า ไอ้วอนเดี๋ยวมานะ...เร็วๆดิไปกัน”


    ชินดงเร่งให้ทุกคนในห้องออกไปจากห้องเร็วๆ จนตอนนี้เหลือแค่ข้าวของที่คนในชมรมวางทิ้งไว้ แต่กลับไม่มีใครอยู่แล้ว มีแต่คนสองคนที่คนหนึ่งยืนถือกล่องเล็กๆให้อีกคนที่นั่งนิ่งแบบไม่ยอมรับสักที


    “เอ่อ ไม่อยากได้เหรอ พี่ขอโทษนะ พอดีตั้งใจเอามาให้จริงๆ คือ...”


    “ไม่ได้พูดสักคำ”


    คนตัวเล็กที่นั่งหน้าแดงพูดขึ้นเร็วๆจนคนที่กำลังยืนหูแดงอยู่ชะงักมือที่กำลังจะเก็บกล่องๆนั้นเข้าไป



    “แต่ ฮยอกแจไม่รับ”


    “แล้วบอกเหรอว่าไม่เอา แค่สงสัยว่าตั้งแต่วันนั้นคุณหายไปไหน แล้วคิดดูสิรู้แค่ชื่อ รู้ไหมว่าตามหานานนะ” ใบหน้าหวานแดงขึ้นก่อนที่จะหันหน้าหนีสายตาคมๆที่มองมา มือเล็กก็ยื่นไปรับกล่องที่คนตรงข้ามถือค้างไว้



    “...”


    “...”


    “ทำไมชอบมาทำแบบนี้ รู้ไหมว่าทำให้นอนไม่หลับ รู้ไหมว่าตกใจ แปลกใจ และก็ใจหายตอนที่หาคุณไม่เจอ”


    “...”


    “คุณมันใจร้าย ทำให้เราตกหลุมรักแล้วหนีกันอีก”



    หมับ!


    คำพูดที่มีแววน้อยใจอยู่มากมายแบบนั้นทำให้ซีวอนรวบร่างคนตัวเล็กมากอดแน่ๆ



    “ก็ไม่ได้หายไปไหน ถึงจะเพิ่งมาเจอได้วันนี้ แต่ชินดงก็รู้ตลอดว่าพี่ถามถึงเรา วันนี้เอาของมาให้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ เปิดดูสิ”


    มือเล็กเปิดกล่องเบาๆ จนเห็นเจ้าดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนๆห้าดอกในขนาดน่ารักวางเอาไว้อย่างสวยงาม


    “ให้กุหลาบห้าดอกคือ การให้ที่ไม่มีอะไรต้องเสียใจ” เสียงทุ้มที่บอกถึงความหมายของสิ่งที่ให้ทำให้ได้รับรอยยิ้มเต็มแก้มของคนตรงหน้ากลับมา



    “ทำขนาดนี้ จะเอาอะไรเนี่ย วันนี่ไม่มีอะไรให้หรอกนะ นอกจากใบเกรด แต่มันก็ไม่ดีเท่าไหร่หรอก”


    เสียงหวานบ่นเบาๆ ใบหน้าหวานก้มหลบคนตรงหน้าที่ยังมองเขาไม่หยุดจนตอนนี้


    ...แก้มฮยอกต้องแดงมากๆแน่เลย ร้ายกาจสุดๆ...


    “แค่นี้พอแล้ว แค่ยอมรับก็พอแล้ว ไปแล้วนะ ป่านนี้ไอ้ชินดงรอพี่นานแล้ว” คนตัวโตพูดลา แต่ใบหน้าหล่อที่คนตัวเล็กไม่เห็นยิ้มออกมาเมื่อกำลังหันหลังกลับ


    “จะไม่รับผิดชอบเหรอ....นี่! มาให้แค่นี้แล้วไปเหรอ”


    เสียงหวานที่ตะโกนดังทำให้ซีวอนแกล้งตีหน้ามึนหันกลับมามองอย่างสงสัย



    “...”



    “แค่จีบเรานะ...มันไม่ยากขนาดนั้นหรอกนะ!!!”




    END!!!!​


    TaLk:

    วิ่งงงงงง!!!! แฮปปี้ไวท์เดย์ค่ะให้ของขวัญทุกคน มาช้ามากกกกก แต่ตอนนี้ขอวิ่งหนีก่อนแล้วกัน55555

    สุดท้ายเลย รักทุกเม้น ทุกวิว ทุกแฟนคลับ รักรีดเดอร์ รักเอสเจสุดๆเลย
     

แบ่งปันหน้านี้