1. ดูรายละเอียดการสมัครและการยืนยันตัวตนได้ที่ siwonhyukjae.com/believe/help/faq 

[rf] Story 17 : Santa Tell Me {wonhyuk Ft. Kihae}

หัวข้อกระทู้ ใน '❥ WONHYUK Fiction' เริ่มโพสต์โดย Peppermintoral, 10 สิงหาคม 2015.

  1. Peppermintoral

    Peppermintoral New Member

    Santa tell me {WonHyuk,KiHae}

    ปล.เรื่องไหนมี [RF] ในชื่อคือตัวละครเป็นเมมเบอร์ในวงเลยนะคะ ไม่ได้สร้างอิมเมจใหม่ เขาเรียกเรยลฟิคหรือเปล่าประมาณนั้น^^



    [​IMG]

    [​IMG]

    [​IMG]

    [​IMG]


    “ฮยอกมาจัดต้นคริสมาสพร้อมกันเร็วๆสิ” เสียงเล็กๆของเด็กชายวัยหกขวบเร่งเพื่อนข้างบ้านตัวเล็กที่กำลังวิ่งมาทางนี้


    “มาแล้วๆ ทงเฮอย่าเพิ่งรีบสิ คุณแม่บอกว่าอีกตั้งสองสามวันนะ” ใบหน้าน่ารักของเด็กน้อยที่ถูกเรียกหอบน้อยๆก่อนที่จะรับของแต่งต้นคริสต์มาสจากเพื่อนรักที่ยืนหน้ายุ่งอยู่


    “ก็รีบๆแต่งไว้ไง คุณซานต้าจะได้มาบ้านเราหลังแรกๆ”


    “จริงด้วย งั้นฮยอกว่าเรารีบแต่งกันดีกว่า ทงเฮเอาคุณไม้เท้าจิ๋วมาแขวนเร็วๆ”


    เสียงเล็กๆสองเสียงที่สลับกันออกความเห็นหรือเถียงกันบ้างเล็กน้อยดังขึ้น พร้อมๆกับเด็กตัวเล็กทั้งสองคนที่ช่วยกันจัดแต่งต้นคริสต์มาสต้นเล็กกันอย่างตั้งใจ มือป้อมๆก็หยิบของตกแต่งชิ้นเล็กติดไปตามกิ่งไม้เล็ก..


    “ทงเฮ ฮยอก แม่ให้มานายสองคนไปกินข้าว” เสียงหวานของเด็กผู้ชายในชุดนักเรียนมัธยมต้นดังขึ้น ก่อนที่ใบหน้าหวานๆจะส่งยิ้มให้น้องชายที่อายุน้อยกว่าถึงห้าปีอย่างเอ็นดูและเพื่อนตัวเล็กข้างบ้านที่เขารักเหมือนน้องชายแท้ๆจนลักยิ้มขึ้นข้างแก้มใส


    “พี่ทึกกี้ๆ ดูสิเค้ากับฮยอกแต่งเองสวยไหม” ทงเฮตอบกลับอย่างร่าเริงก่อนที่จะดึงมือพี่ชายคนสวยมาดูผลงานของตัวเองกับเพื่อนรัก



    “สวยมาก แต่อย่าลืมขอพรด้วยนะ เสร็จแล้วรีบไปกินข้าวนะ” อีทึกชมน้องทั้งสองก่อนที่จะเดินกลับไปทางเดิม


    .

    ...


    “นี่ๆ ฮยอกว่าจะจริงไหมอ่าที่เราขอพรได้นะ ฮยอกขออะไรไป”


    “ไม่รู้สิ แต่ฮยอกอยากได้เอ่อ...ไม่บอกหรอก คุณแม่บอกว่าบอกแล้วจะไม่เป็นจริง”


    “ทำไมอ่า บอกหน่อยสิ นะนะ”


    “ไปกินข้าวแล้ว”


    เสียงเล็กสองเสียงยังดังตลอดทางเดิน ก่อนที่ทงเฮจะทำหน้ายุ่งเพราะไม่ว่ายังไงอีกคนก็ไม่ยอมบอกว่าขอพรอะไรไปอยู่ดี



    .

    ....

    ..........

    ...................


    “นี่ ฮยอกแจ เสร็จยัง ไปซื้อเค้กกันเถอะ” เสียงใสตะโกนมาก่อนที่ใบหน้าหวานๆของอี ทงเฮในชุดนักศึกษาจะตามเข้ามา


    “แปปนึงนะ ขอฮยอกอธิษฐานอีกนิด เนอะ” เสียงหวานๆของคนตรงหน้าตอบกลับอย่างน่ารักก่อนที่จะส่งยิ้มหวานออดอ้อนเพื่อนรัก


    “นั่นแหนะ ขออะไรล่ะ หน้าแดงด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า”


    “ขอให้คิบอมรัก คิบอมหลงทงเฮเยอะๆมั้ง คึคึ”


    “อะไอ้เพื่อนบ้า ไปเลยเร็วๆ เดี๋ยวซื้อไม่ทัน”


    เสียงใสโวยวายกลบความเขินก่อนที่จะรีบเดินหนีเพื่อนตัวขาวออกไป ทิ้งให้ฮยอกแจยืนยิ้มตรงหน้าต้นคริสต์มาสที่พวกเขาช่วยกันแต่งเหมือนทุกๆปี แต่ก็นะ เขารู้ว่าทงเฮเชื่อเรื่องแบบนี้ยิ่งกว่าเขาซะอีก ไม่อย่างนั้นไม่เตรียมตัวจัดต้นคริสต์มาสไว้ล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ๆหรอกนะ...


    .

    ...

    .........


    “ฮึ๋ย ฮยอกบ้า ทำเป็นรู้ทันตลอด ใครจะไปอยากได้พรแบบนั้นกันเล่า”


    เสียงบ่นๆเบาๆของทงเฮดังขึ้นตลอดทางเดินไปร้านเค้กร้านใหญ่ เพราะร้านประจำของเขากับฮยอกแจขายดีจนหมดไปแล้ว ทำให้เขาแยกมาซื้อเค้กแทนส่วนฮยอกก็แยกไปซื้อของเตรียมสำหรับงานเลี้ยงเล็กๆพรุ่งนี้แทน ที่จริงไม่ใช่งานฉลองคริสต์มาสหรอกนะ แต่เป็นวันเกิดของเพื่อนแม่ที่บรรดาคุณแม่จัดเซอร์ไพร์กัน แต่เหนื่อยพวกเรานี่สิ...


    “เห็นแล้วคิดถึงปีทีแล้วจังเลย” ใบหน้าหวานมองรอบๆตัวที่เริ่มประดับไปสีสวยๆตามเทศกาลคริสต์มาสแบบนี้ทำให้คิดถึงเรื่องราวในวันคริสต์มาสปีที่แล้ว เรื่องราวที่ทำให้เขาได้พบกับใครอีกคน


    .

    ...

    .......


    “เหงาจังเลย ดันมีงานวันนี้ซะได้ ไม่ได้ไปโบสถ์กับฮยอกเลย” เสียงใสของทงเฮบ่นขึ้นเบาๆในร้านขนมขนาดเล็กที่เขามาทำงานพิเศษอยู่ และวันนี้ที่ร้านเปิดถึงเที่ยงคืนเขากลับต้องอยู่เฝ้าร้านคนเดียวซะอย่างนั้น


    “อีกห้านาทีจะเที่ยงคืนแล้วนะ อย่ามีลูกค้ามาเลย จะเก็บแล้ว..”


    “แต่จะเที่ยงคืนแล้ว ไปขอพรดีกว่า”เสียงใสบ่นเบาๆก่อนที่จะเดินไปทางมุมหนึ่งในร้านที่เขาเองนี่แหละจัดต้นคริสต์มาสเล็กๆเอาไว้


    “ผมขอมาตั้งแต่เด็กจนโตแล้วนะ เมื่อไหร่ผมจะได้เจอคุณซานต้าสักทีล่ะ”



    กรุ๊ง กริ๊ง!


    “ขอโทษนะครับร้านปะ...เฮ้ย!ซานต้า”


    เสียงใสของทงเฮที่ตั้งใจหันไปทักทายลูกค้ากลับสะดุดลงก่อนจะตะโกนขึ้นมาอย่างตกใจเพราะเห็นภาพตรงหน้า


    “เปล่าครับ พอดีผมจะมาซื้อเค้กให้น้องสาวนะ” เสียงเข้มๆที่ดูมีสเน่ห์ตอบกลับ พร้อมกับมื่อใหญ่ที่ค่อยๆถอดหมวกซานต้าครอสสีแดงบนหัวออก ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มอย่างเกรงใจมาให้คนตรงหน้าพราะมันดึกมากแล้ว


    “ใครจะไปรู้ล่ะก็เพิ่งพูดถึงซานต้าอยู่ แล้วนายก็ใส่หมวกซานต้าเข้ามานิ” ทงเฮยังคงบ่นเบาๆก่อนจะเดินไปเปิดไฟตู้กระจกเค้กให้อีกคน อ้อ เห็นชัดๆแล้วนายนี่มันคิม คิบอมที่เป็นนักแสดงนี่นา


    “หึหึครับๆ พอดีผมเพิ่งจะเลิกงานนะ แถวนี้ก็มีแต่ร้านคุณร้านเดียวที่เปิดอยู่ไม่อย่างนั้นถ้าพรุ่งนี้เช้าเจ้าตัวเล็กไม่ได้เค้ก ผมแย่แน่”


    “น้องสาวคุณชอบประมาณไหนล่ะ เดี๋ยวผมลองเลือกให้”


    “วนิลานะ น้องสาวผมเพิ่งประถมเอง พอดีผมเลือกไม่เป็นหรอกนะ” คิบอมตอบกลับอย่างโล่งใจที่อย่างน้อยๆคนตรงหน้าก็พอจะช่วยเขาเลือกได้



    “อันนี้แล้วกันเค้กวนิลาแต่งหน้าเจ้าหญิงแบบนี้เด็กผู้หญิงน่าจะชอบ” ทงเฮบอกคิบอมเสร็จก็จัดการแพ็คของทุกอย่างทันที เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว


    “ขอบคุณ ขอโทษที่มากวนตอนจะปิดร้านนะ” คิบอมบอกอย่างเกรงใจในขณะที่คนหน้าหวานทอนเงินให้ ก่อนที่คนตัวสูงจะก้าวเดินออกจากร้าน


    .

    .....

    ............


    หมับ!


    “นี่ ข้างนอกมันเย็นนะ เอาผ้าผันคอผมไปแล้วกัน” เสียงใสดังขึ้นอย่างรวดเร็วพอๆกับผ้าพันคอผืนนุ่มที่วางลงบนแขนของคิบอม ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงอย่างน่ารัก...ก็ทำยังไงได้เล่า ทงเฮคนนี้ดันเป็นแฟนคลับของตานี่นะสิ


    หมับ!


    “งั้น ผมว่าผมไปส่งคุณดีกว่านะ ดึกแล้วด้วย”


    ใบหน้าหล่อยิ้มให้คนตัวเล็กก่อนที่ทงเฮจะยิ่งหน้าแดงเข้าไปอีกเพราะมือใหญ่ๆที่กุมมือเขาเอาไว้เชิงบังคับ


    .

    ...

    .......


    แล้วหลังจากนั้นพ่อดาราสุดหล่อก็ตามตื้อเขาจนได้เป็นแฟนกันนี่แหละ เขาไม่ได้ชอบก่อนเลยนะจริงๆ แค่หวั่นไหวเฉยๆ ไม่ได้ชอบเล้ย!


    “นี่ แอบนินทาผมอยู่เหรอ” เสียงเข้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆตัวทำให้คนที่นินทาได้แต่สะดุ้งน้อยๆ

    “คิบอม มาได้ไงเนี่ย แล้วไม่ใส่หมวกใส่แว่นอีก แฟนคลับเห็นหมดนะ” ทงเฮที่ตอนแรกตกใจก็หันมาดุทันทีที่เห็นคิบอมในแบบที่ไม่พรางตัวสักนิดแบบนี้


    “ก็ไปหาที่บ้านมานะสิ ไม่ต้องห่วงเรื่องแฟนคลับหรอกเขาจะได้รู้ว่าคนรักของคิม คิบอมหน้าตาเป็นยังไง ไงล่ะ”


    “ไม่ต้องมายิ้มเลย ดูสิใส่เสื้อยืดธรรมดามาเดินอากาศเย็นๆแบบนี้ได้ไง เอาผ้าผันคอไปเลยนะ” มือเล็กๆถอดผ้าพันคอออกจากตัวเองก่อนจะพันให้อีกคน...เดินมาได้ไม่ห่วงตัวเองเลย ถึงมันจะใกล้บ้านก็เถอะ ขนาดเขายังใส่ทั้งเสื้อกันหนาวทั้งผ้าพันคอมาเลย ตาบ้านี่ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย


    หมับ!


    “ไม่เป็นอะไรหรอก แค่จับมือทงเฮไว้แบบนี้นะก็อุ่นแล้ว..” พูดพร้อมชูมือสองมือที่จับกันแน่นให้ทงเฮดูและผ้าพันคอผืนนุ่มก็ถูกคิบอมย้ายมาอยู่ที่คนหน้าหวานเหมือนเดิม


    “แล้วปีนี้ทงเฮขออะไรไปกับซานต้าบ้าง บอกผมได้นะ เพราะผมจะเป็นซานต้าให้ทงเฮเอง”


    เสียงเข้มที่จริงจังบอกพร้อมกับรอยยิ้มหล่อๆถูกส่งมาให้คนรักข้างตัว ก่อนที่จะเดินไปตามทาง ปล่อยให้คนเดินตามอย่างทงเฮหมั่นไส้นิดๆ แต่ตาหวานกลับทอประกายอย่างมีความสุข ไหนจะรอยยิ้มที่ทงเฮเผลอยิ้มออกมานั่นอีก คงปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเจ้าของรอยยิ้มมีความสุขมากแค่ไหน


    ..ตาบ้าเอ้ย ทำมาเป็นพูดดี หล่อตลอดจริงๆ แต่ตอนนี้ผมว่าผมได้พรแล้วล่ะ เพราะคนตรงหน้าก็คือซานต้าของผมคนเดียวจริงๆนะแหละ...






    ร่างบางของอี ฮยอกแจ ในชุดนักศึกษาก้าวผ่านไปตามทางที่มีการจัดตกแต่งไฟคริสต์มาสช้าๆอย่างไม่รีบร้อน ตาสวยมองรอบๆทางที่ผู้คนหยุดถ่ายรูปตามจุดต่างๆ จนมาหยุดอยู่หน้าต้นคริสต์มาสขนาดใหญ่ที่จัดอย่างสวยงามกลางลานหน้าห้างสรรพสินค้า รอยยิ้มหวานๆประดับอยู่บนใบหน้าอย่างดีใจ


    “ไม่มีใครเลย...ฮยอกขอแปปเดียวนะ”


    เสียงหวานพูดจบก่อนที่ตาหวานจะหลับลงเบาเพื่อขอพรอย่างที่ชอบทำ


    ...คุณซานต้า ฮยอกขอคนที่ทำให้รู้สึกอุ่นๆได้ไหมอ่ะ เง้อ แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะฮยอกขอให้มีแต่เรื่องดีๆก็พอ...


    ตาสวยค่อยๆลืมช้าเมื่อขอพรเสร็จ ใบหน้าหวานก็ขึ้นสีแดงนิดๆกับพรที่ขอไป แกกล้าขอไปได้ไงนะฮยอกแจ ถ้าคนอื่นรู้ต้องหาว่าเราบ้าแน่ๆเลย งื้อ แต่ฮยอกแค่อยากได้ใครอีกคนที่กอดแล้วอุ่นๆเหมือนคุณพ่อนิ คุณพ่อที่อยู่บนสวรรค์คงไม่ว่าฮยอกนะครับ..


    เฮือก!


    ฮยอกแจรีบก้มหน้าลงต่ำทันทีที่หันไปเห็นใครอีกคนยืนมองเขาอยู่ ขาเล็กก็รีบพาตัวเองเดินไปในห้างที่จำเป็นต้องซื้อของทันที ...รูปร่างสูงใหญ่กับใบหน้าหล่อๆแบบนั้น ทำไมฮยอกแจจะไม่เคยเห็นเล่า ก็พี่ซีวอนไงล่ะ เขาเคยเห็นที่มหาลัยบ่อยๆ ทงเฮเคยบอกว่ารู้จักด้วยแหละ แล้วนี่เราไปทำตัวหน้าอายแบบนั้นได้ไงนะ ฮยอกแจเอ้ย


    .

    ....

    ...........


    “ครบแล้วเรียบร้อย” เสียงหวานของฮยอกแจพูดออกมาเพราะของที่จดเอาไว้ซื้อครบแล้ว...แต่ทุกคนลืมอะไรไปไหมเนี่ย ของเยอะขนาดนี้ฮยอกจะเอากลับบ้านยังไงหมดเล่า ไม่สงสารกันบ้างเลย..


    ใบหน้าหวานยุ่งลง ปากเล็กๆก็บ่นเบาๆโทษลม ฟ้า อากาศไปทั่ว แต่ถึงอย่างนั้นฮยอกแจก็ยังทำหน้าที่เอาสองมือเล็กๆพยายามอุ้มของที่ซื้อไว้เดินมาตามทางอยู่ดี


    หมับ!


    “เฮ้ย!...พี่ซี.วอน....” เสียงหวานที่กำลังจะต่อว่าหายเข้าไปในลำคอ เมื่อเห็นว่าคนที่ดึงเอาของถุงใหญ่ๆออกจากแขนของเขาเป็นใคร ใบหน้าหล่อส่งยิ้มกลับมาจนคนได้รับทำอะไรไม่ถูก


    “เอ่อ...อย่าเพิ่งตกใจนะ พี่จำเราได้ พอดีเมื่อกี้พี่ไปบ้านทงเฮมา ทึกกี้บอกว่าให้มาช่วยเราซื้อของนะ วันเกิดที่จะเซอร์ไพร์กันเป็นวันเกิดแม่พี่เอง” ซีวอนรีบบอกอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคนตรงหน้าดูจะตกใจเขาไม่น้อย


    “เอ่อ..ครับ”


    “พี่ชื่อซีวอนนะ รุ่นเดียวกับอีทึกนั่นแหละ เราฮยอกแจใช่ไหมพี่จำได้เห็นอยู่กับทงเฮบ่อยๆ”


    “ครับๆ”


    “ครบแล้วเรากลับกันดีกว่านะ...ที่จริงเมื่อกี้พี่ก็จะเดินไปซื้อเป็นเพื่อนนะ แต่เห็นนายรีบเดินเลยมายืนรอแถวนี้” เสียงทุ้มของซีวอนดังขึ้นก่อนที่มือใหญ่ๆข้างหนึ่งจะยื่นไปดึงมือเล็กเอาไว้ให้เดินตาม ส่วนอีกข้างก็อุ้มของในถุงใบใหญ่เอาไว้อย่างระมัดระวัง


    .

    ...

    .......

    ..............

    .........................


    “ทำไมพี่ซีวอนรู้จักเราล่ะ ทั้งๆที่ไม่ค่อยได้เห็นหน้าแท้ๆ” เสียงของฮยอกแจดังไปทั่วห้องนอนสีส้มอ่อนของตัวเอง ในเมื่อตอนนี้ซีวอนส่งเขาที่แล้วก่อนที่ตัวเองจะเอาของที่ซื้อมาไปเก็บที่บ้านข้างๆ ฮยอกแจเลยถือโอกาสกลับมาบ้านตัวเอง แต่คุณแม่ยอนแจก็ยังไม่กลับมาเลยด้วยซ้ำ


    “คุณซานต้า บอกฮยอกหน่อยสิ ว่าฮยอกต้องตกหลุมรักพี่ซีวอนอีกสักกี่ครั้งกันนะ” เสียงหวานดังเบาๆหน้าต้นคริสต์มาสขนาดเล็กที่ตั้งประดับบนโต๊ะเขียนหนังสือและตุ๊กตาซานต้าครอสตัวเล็กในห้องนอน หลายคนคงมองว่าเขาแปลกนะที่ไม่สบายใจอะไรก็มาบ่นกับต้นคริสต์มาสกับคุณซานต้า แต่เรื่องนี้คงต้องโทษทงเฮกับพี่อีทึกเลยที่ชอบเล่าเรื่องซานต้าครอสให้เขาฟังตั้งแต่เด็ก เขาเลยติดเลยนะสิ...


    ...แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คงเพราะเรื่องที่เขาแอบชอบพี่ซีวอนมันเป็นความลับไงล่ะ เขาถึงไม่บ่นให้ใครฟังเนี่ย...


    ก๊อก ก๊อก!


    “ฮยอก ลงไปกินข้าวกับแม่เร็ว” เสียงของคุณแม่แสนใจดีดังขึ้นหยุดความคิดลูกชายตัวเล็ก ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะค่อยๆเปิดออกให้ร่างเล็กไม่ต่างจากลูกชายเดินเข้ามา


    “ไม่สบายหรือเปล่าลูก ไปกินข้าวกันนะครับ”


    “ฮยอกสบายดีครับแม่ แค่มาพักเฉยๆ ไปกินข้าวกันดีกว่า ท้องฮยอกร้องไปหมดแล้ว” ฮยอกแจอ้อนอย่างน่ารักมือเล็กถูกยกขึ้นมาลูบท้องของตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะจูงมืออีกคนลงไปกินข้าว


    .

    ...

    ........


    “แม่ลืมไปเลยฮยอก พรุ่งนี้แม่ฝากของให้ซีวอนหน่อยนะ พี่เขาเข้ามหาลัยพรุ่งนี้เหมือนกัน”


    เสียงใจดีของหญิงสาวทำให้ฮยอกแจหยุดนิ่ง ก่อนที่จะรับปากคุณแม่ใจดีไป เสียงหวานๆก็พูดคุยกับยอนแจไปเรื่อยๆ


    .

    ...

    ......


    “คุณซานต้า ฮยอกจะไม่เผลอทำอะไรน่าอายใช่ไหมอ่า” ตุ๊กตาซานต้าครอสตัวเดิมกลายเป็นที่ระบายอีกรอบของฮยอกแจเพราะคำขอของแม่ ก็นะอุส่าหลบหน้าพี่ซีวอนมาตั้งนาน ถึงจะรู้ว่าพี่ซีวอนเรียนปริญญาโทอยู่ที่มหาลัยเดียวกับเขาและทงเฮก็เถอะ แต่ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลยด้วยซ้ำถ้าทงเฮไม่ลากเขาไปนะ แล้วแบบนี้พรุ่งนี้เขาจะทำยังไงเนี่ย ทงเฮก็ไม่มีเรียนด้วยนะสิ ฮือ...



    แสงแดดในยามสายของวัน ส่องไปตามแนวร่มไม้บนทางเดินของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ฮยอกแจถือถุงของขวัญเล็กๆในมืออย่างระวังก่อนจะมุ่งหน้าไปทางตึกที่เมื่อเช้าซีวอนโทรศัพท์ไปบอกเขาเอาไว้


    .

    ....


    “เอ่อ...พี่ซีวอนอยู่ไหมครับ” ฮยอกแจถามขึ้นเสียงเบากับกลุ่มรุ่นพี่หลายคนที่นั่งอยู่ในห้องเรียน และเสียงถามเบาๆนั้นก็แทบจะไม่ได้รับความสนใจจากคนอื่นๆเลยด้วยซ้ำ


    “ขอโทษนะครับ..พี่ซีวอนอยู่ไหม” เสียงที่เพิ่งระดับขึ้นของฮยอกแจทำให้ทุกๆคนหันมามองอย่างสงสัย


    “น้องมาใครนะ ซีวอนเหรอ เดี๋ยวมันก็มานั่งรอก่อนสิไปห้องน้ำมั้ง”


    “ครับ”


    เสียงชองผู้ชายตัวใหญ่ในกลุ่มดังขึ้นก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้ฮยอกแจเข้าไปนั่ง


    “ว่าแต่น้องเป็นแฟนซีวอนเหรอค่ะ นั่นแหนะหน้าแดงด้วย จริงเหรอเนี่ย”


    “เปล่าครับ..”


    “จีฮยอนอย่าไปแกล้งน้องเขา เดี๋ยวไอ้วอนมันก็โกรธหรอกที่ไปแกล้งแฟนมันนะ”


    “แต่น้องน่ารักจริงๆนะ น่าจับมาฟัดๆ” หญิงสาวแซวฮยอกแจในทีแรกหันมามองหน้าคนตัวเล็กอย่างชอบใจ ใบหน้าสวยของหญิงสาวรุ่นพี่ก็ขยับมาใกล้อย่างที่ฮยอกแจได้แต่ตกใจอยู่อย่างนั้น


    “นี่ จีฮยอนทำอะไร ลุกออกไปเลย” เสียงทุ้มของซีวอนดังขัดเพื่อนคนสวยทันทีที่เห็นท่าทางตกใจของคนตัวเล็ก ก็จีฮยอนเพื่อนเขาเนี่ยใครๆก็รู้ว่าเห็นของน่ารักไม่ได้ ดีนะที่เขามาเร็ว


    “ฮยอกแจไปกับพี่นะครับ” ซีวอนค่อยๆดึงคนที่ยังไม่หายตกใจออกมาจากกลุ่มเพื่อนของเขา


    .

    ...

    .........


    “เป็นอะไรนั่งเงียบเชียว ยังไม่หายตกใจเหรอ” ซีวอนถามเสียงอบอุ่นเพราะตอนนี้คนที่นั่งอยู่ข้างๆเขายังดูเงียบๆอยู่เลย


    “เปล่าครับ..นี่ครับของที่แม่บอกว่าพี่จะเอา”


    “ขอบคุณนะ คืนนี้พี่คงได้ฉลองคริสต์มาสกับพวกนายแน่ๆเลย ผู้ใหญ่คงจะมีเรื่องคุยกันไม่หยุด หึหึ” เสียงหัวเราะเบาๆจากซีวอนเรียกให้ฮยอกแจหันไปดู ใบหน้าหล่อส่ายเบาๆกับความตลกเมื่อคิดถึงความวุ่นวายของบรรดาพ่อแม่ที่คงเจอกันในงานคืนวันนี้คริสต์มาสอีฟที่ตรงกับวันเกิดแม่ของเขา


    “แต่ผมคงอยู่ในงานไม่ได้ ทุกๆปีผมจะไปโบสถ์นะ ผมคงไปอวยพรออย่างเดียว” เสียงหวานตอบกลับอย่างเกรงใจเพราะเขาคงอยู่ในงานนั้นไม่ได้แน่นอน งานที่โบสถ์จะไม่มีใครช่วยนะสิ


    “ไม่เป็นไรนะ พี่ว่าแม่เข้าใจ นายเพิ่งรู้นี่นา”


    “ถ้าพี่ว่างไปกับผมก็ได้นะ” คนพูดได้แต่ตกใจตัวเองก่อนที่ใบหน้าหวานจะซีดลงเพราะเห็นอีกคนเงียบไป


    “หือ?”


    “ลืมมันไปนะครับ..ผมขอตัวดีกว่า”


    จบคำพูดนั้น ร่างเล็กของฮยอกแจก็วิ่งออกไปจากเก้าอี้ทันที ขาเล็กก้าวเล็กๆเมื่อนึกได้ว่าตัวเองเผลอทำตัวน่าอายให้ซีวอนเห็นอีกแล้ว เขานี่มันบ้าจริงๆให้ตายสิ


    ...คุณซานต้า ฮยอกแจพลาดอีกแล้วนะ พี่เขาจะเกลียดไหมเนี่ย...



    ค่ำคืนวันที่24ธันวาคม โบสถ์หลังเล็กก็มีผู้คนเข้ามาอยู่เล็กน้อย ซานต้าครอสตัวเล็กในชุดสีแดงก็ทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีจนเด็กๆหลายคนพากันชื่นชอบ


    ฮยอกแจที่ตอนนี้เป็นซานต้าครอสตัวนั้นก็ยิ้มออกมาผ่านหนวดสีขาวอย่างใจดีให้ทุกคน แขนเล็กๆที่โผล่พ้นชุดสีแดงตัวใหญ่ทำให้ผู้ใหญ่หลายๆรู้ว่าซานต้าครอสใจดีนี้ตัวเล็กแค่ไหน แต่กลับเด็กทั่วไปแต่มีถุงสีแดงใบใหญ่บังเอาไว้ก็ไม่มีใครสงสัยแล้ว


    .

    ...

    ..........

    ................


    “เหนื่อยหน่อยนะลูก” เสียงแม่อธิการของโบสถ์เล็กๆประจำบ้านเด็กกำพร้าดังขึ้นทางด้านหลัง ทำให้คนที่พักเหนื่อยหลังเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาดึกหันไปยิ้มสดใสส่งให้


    “ไม่เป็นอะไรครับ ฮยอกเต็มใจ วันนี้คุณแม่อธิการเหนื่อยแล้วพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวฮยอกไปเก็บของด้านนอกนิดหน่อยก็จะกลับแล้วครับ” รอยยิ้มจริงใจส่งให้คนสูงวัยกว่าอย่างเคารพ และเพราะหนวดปลอมสีขาวถูกถอดออกไปแล้วทำให้คุณแม่อธิการที่มองเห็นรอยยิ้มนั้นอดจะชื่นชมกับความน่ารักนั่นไม่ได้


    “พักผ่อนบ้างเหมือนกันนะลูก ที่จริงเปลี่ยนชุดแล้วไปนอนที่บ้านพักก็ได้นะ แม่มีห้องสำหรับแขกอยู่แล้ว”


    “ฮยอกไม่รบกวนดีกว่าครับ เดี๋ยวขอไปดูความเรียบร้อยข้างหน้าแปปเดียว แล้วฮยอกค่อยมาเปลี่ยนชุดกลับบ้านครับ”


    “ก็ได้จ๊ะ” เสียงอบอุ่นใจดีดังขึ้น ก่อนที่ฮยอกแจจะลาคนตรงหน้าเพื่อไปทางด้านหน้าโบสถ์


    .

    ....

    ........


    ตอนนี้ฮยอกแจสารภาพเลยว่าที่ตัวเองออกมาเนี่ย แค่มาเก็บของเฉยๆ ไม่ได้มามองหาใครหรอกนะจริงๆ ใครจะมาตอนนี้ไม่มีแล้ว


    “คุณซานต้าอ่า ฮยอกอยากรู้จริงนะ” เสียงหวานบ่นเบาๆกับรูปปั้นซานต้าครอสตัวโตน่ารักๆที่ประดับเอาไว้ ข้างต้นคริสต์มาสขนาดใหญ่ของโบสถ์นี้


    ...ป่านนี้ไม่มีใครมาแล้ว ขอฮยอกบ่นเรื่องวันนี้หน่อยเถอะ...


    “ฮยอกอยากรู้ว่าพี่ซีวอนเขาเป็นยังไงกันแน่นะ ฮยอกไม่ได้คิดว่าเขาจะมาชอบหรอก แต่แค่อยากรู้นี่ว่าเขารักใครอยู่ไหมแบบนี้ ฮยอกจะทำยังไงดี...เอ๊ะ!หิมะแรก!”


    ฮยอกแจร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อหิมะเกล็ดบางๆตกลงมาบนมือของเขา ก่อนที่เกล็ดอื่นๆจะร่วงตามลงมาทีละนิด ใบหน้าหวานยิ้มออกมาอย่างยินดีก่อนที่จะหันไปมองรูปปั้นซานต้าครอสตัวเดิม


    “ป่านนี้ถ้าคุณซานต้ามีจริงต้องเบื่อฮยอกแน่ๆเลย บ่นอะไรก็ไม่รู้ให้ฟังประจำเลยเนอะ”


    “ก็มาถามพี่แทนสิ คุณซานต้าน้อย” เสียงทุ้มที่มีแววเอ็นดูดังขึ้นด้านหลังทำให้ฮยอกแจหันไปมองอย่างรวดเร็ว


    “พี่ซีวอน..คือ..เปล่านะ...คือ..อึก..ฮือ...” เสียงหวานที่พยายามแก้ตัวก็สะดุดไปหมด ฝ่านซีวอนก็ยินรอคำตอบจนคนที่โดนมองอยู่อย่างฮยอกแจทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กทำความผิด


    “โอ๋ๆ ซานต้าน้อยร้องไห้ทำไมครับ พี่ไม่ได้ว่าอะไรนะ” ซีวอนปลอบซานต้าขี้แยอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ๆก็ลูบผมอีกคนอย่างปลอบโยน


    “ขอโทษครับ...อย่าโกรธฮยอกนะ” เสียงคนขี้แยดังขึ้นก่อนที่ฮยอกแจจะถอยออกมาจากอีกคน ..มือเมื่อกี้ อุ่นจัง..


    “แล้วนี่มาทำทุกปีเลยเหรอ น่ารักดีนะถึงจะตัวเล็กเกินซานต้าไปก็เถอะ”


    “...”


    “แต่ตอนนี้แปลงร่างเป็นกวางจมูกแดงไปซะแล้ว” ซีวอนพูดอย่างเอ็นดู นิ้วเรียวก็ยื่นมาจิ้มจมูกที่แดงเพราะอากาศหนาวและการร้องไห้ของฮยอกแจอย่างเอ็นดู


    “แล้ว...พี่มาได้ไงครับ ผมยังไม่ได้บอกว่าที่ไหนนี่ แล้วงานที่บ้านอีก แล้ว..”


    “พี่ก็ถามทงเฮเอาสิคุณชานต้าน้อย สงสัยเก่งจัง” ซีวอนพูดอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มหล่อถูกส่งไปให้ฮยอกแจจนคนได้รับตาพร่าไปหมด


    “ผม..ไม่ได้..เอ่อ..”


    “แบบเดิมได้ไหม”


    “...”


    “แทนตัวเองว่าฮยอกแบบเดิมนะ พี่ว่าน่ารักดี” เสียงทุ้มนั้นยังเทียบไม่ได้กับแววตาระยิบระยับของคนพูดที่ทำให้คนเผลอมองอายเลยด้วยซ้ำ


    “แล้วก็นะ ฮยอกแจชวนพี่เดททั้งทีจะไม่มาได้ไง จริงไหม?” เสียงทุ้มพูดอย่างอ่อนโยนตาคมจ้องตาคนตรงหน้านิ่ง ก่อนที่ใบหน้าหวานของคนฟังค่อยๆขึ้นสีแดงเมื่อตีความประโยคนั้นได้


    “เขินจนตัวแดงแข่งกับชุดแล้ว ให้คุณชานต้าน้อยก็ตอบพี่บ้างดีกว่า....ว่าจะยอมคบกับพี่ไหม”


    “โอ๊ย! เจ็บ”


    “หยิกทำไมล่ะนั่น”


    เสียงทุ้มจริงจังถามขึ้นทำให้คนฟังอย่างฮยอกแจคิดว่าเป็นเพียงความฝัน มือเล็กๆจัดการหยิกแขนตัวเองจนรู้ตัวว่ามันคือความจริง ซีวอนก็ทำแค่ขยับเข้ามาใกล้อย่ารอคำตอบจากอีกคนเท่านั้น


    “เอ่อ..พี่พูดจริงใช่ไหม..”


    “แน่นอน”


    “ถ้าอย่างนั้นก็...คบครับ”


    “เบาจัง พี่ไม่ได้ยินเลย” ซีวอนพูดย่างจงใจแกล้ง ก็ถึงจะเบาแค่ไหนแต่ใกล้ขนาดนี้เขาได้ยินน่า


    “คบครับ”


    “สัญญาแล้วนะ ซานต้าน้อยฮยอกแจ”


    อ้อมกอดอุ่นๆที่เข้ามาแบบไม่ตั้งตัวทำให้ฮยอกแจตกใจเพียงแปปเดียวก่อนที่ แขนเล็กๆจะค่อยๆยอกไปกอดตอบอีกคนอย่างไม่มั่นใจ แต่อ้อมกอดอุ่นกลับกระชับมากขึ้นเมื่อคนตัวโตออกแรงกอดเพิ่ม


    ความอบอุ่นที่โอบล้อมเอาไว้ทำให้ฮยอกแจลืมความหนาวของหิมะที่ค่อยๆตกลงมาไป ตาหวานปิดลงอย่างซึบซับความอบอุ่นนี้ไว้ หิมะเกล็ดบางที่ร่วงลงมาทำให้ในเวลานี้ รอบข้างเงียบจนน่าจะมีแต่พวกเขาสองคนด้วยซ้ำ ที่ยังยืนอยู่ท่ามกลางหิมะสวยๆ ต้นคริสต์มาสและไฟสีสวยรอบๆนี้...


    ....คุณซานต้าครับ ฮยอกขอบคุณนะ ตอนนี้ ฮยอกอยู่กับคนที่ทำให้อบอุ่นแบบที่เคยขอแล้วล่ะ...


    .

    ....

    ..........

    .......................


    หมับ!


    ฟอด!


    “ทำอะไรอยู่หือ ผมเข้ามานานแล้วนะ” อ้อมกอดที่คุ้นเคยที่โถมเข้ามาทำให้คนที่นั่งหน้าคอมพิวเตอร์หันไปมอง ก่อนที่แก้มใสๆจะโดนคนด้านหลังขโมยหอมแก้มไป


    “ม้าซีมาตอนไหนเนี่ย..ฮยอกไม่ได้ทำอะไรเลยแค่นั่งรอเฉยๆ” เสียงลนๆของฮยอกแจทำให้ซีวอนรีบหันไปมองทางจอคอมพิวเตอร์ที่คนตัวเล็กพยายามปิดมันแทน


    “หือ ซากีอ่านฟิคเหรอครับ...ซานต้าน้อยดูน่ารักนะ แต่ก็สู้ตัวจริงไม่ได้หรอก”


    จุ๊บ!


    เสียงกดจูบเบาๆบนหน้าผากของฮยอกแจดังขึ้น ก่อนที่ตาคมของคนตัวสูงจะก้มลงมามองคนในอ้อมกอดที่เงยมามองเขาอย่างน่ารัก


    “ไปเถอะ ป่านนี้พวกข้างนอกโวยวายหมดแล้วว่าให้ผมมาตามตั้งนาน”


    ฮยอกแจยอมเดินตามอีกคนออกไปอย่างว่าง่าย ก็นะวันนี้เขาจะไปค้างกับซีวอนนี่นา แต่ทงเฮก็โวยวายว่าเขาทิ้งให้ทงเฮรอซานต้าครอสแค่คนเดียว ทำไงได้ล่ะแบบนี้เขาคงต้องอยู่ฉลองกับทุกคนในวงก่อนแล้วล่ะ


    ....อ้อ! ไม่ว่าจะในฟิคหรือชีวิตจริง ตอนนี้ผมก็มีคนที่กอดแล้วรู้สึกอุ่นมาก...เหมือนกับในฟิคเลยล่ะ....


    ~…Santa tell me if you're really there
    Don't make me fall in love again
    If he won't be here next year
    Santa tell me if he really cares
    Cause I can give it all away if he won't be here next year….
    ~​




    END!



    [​IMG]

    TalK

    ปล.เรื่องไหนมี [RF] ในชื่อคือตัวละครเป็นเมมเบอร์ในวงเลยนะคะ ไม่ได้สร้างอิมเมจใหม่ เขาเรียกเรยลฟิคหรือเปล่าประมาณนั้น^^

    สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักรีดเดอร์ รักเอสเจด้วย><
     

แบ่งปันหน้านี้